دو حرف با دو مخاطب 
اول با سادات
علیرغم مخالفت های که از جانب بعضی از فرهنگیانی خود سادات و غیر سادات علیه تثبیت هویت این کتلۀ مردمی میشوند، به نظر من این حق هر قوم و طیف اجتماعی است که احراز هویت کنند و به صورت مجزا و مستقل هویت شان به رسمیت شناخته شوند. ولی قرار گرفتن سادات در کنار مجموعه های مجهول الهویت و بدنامی چون گیلانی ها و نظیر اینان، این داعیه را مخدوش و دچار تناقض می کند. به دلیلی اینکه گیلانی ها محرز و مشخص است که عوامل استعمار هستند و متاسفانه با استفاده از نام و عنوان مذهبی همیشه در مسیر استعمار حرکت کرده اند. اگر نگاهی عمیق و دقیقتری به رفتار و کنش های این ها داشته باشیم و مخصوصا اینکه از نحوه زندگی و برخورد اینان با مردم آگاهی حاصیل کنیم، واضح خواهند شد که بین نام و عنوان این مجموعه و رفتار شان فرسنگ ها فاصله است. 
دوم با حکومت وحدت ملی
ویس برمک نامزد وزیر داخله گفته است که: من در عمرم یک تفنگچه فیر نکرده ام چه رسد به فن نظامی‌گری! ولی اکنون از جانب حکومتی که رئیس جمهور اش مدعی «مغز متفکر دوم جهان» است برای احراز جایگاه وزیر داخله در شرایط بحرانی و جنگی افغانستان به پارلمان معرفی می شود؟! این چنین تخصص گرایی و لحاظ شرایط جنگی، فقط از شما مغز های متفکری که در حکومت وحدت ملی لمیده اید انتظار می رود و واضح است که چنین برخورد هایی سبب شده است که در این خرابستان هر روز جوی خون جاری باشد و فاجعه انسانی به وقوع بپیوندد. اگر نه در شرایط کنونی یک نظامی مجرب و وطندوست و دور از باندبازی های مافیایی، در این کشور کم نیست که بتواند سکان کشتی وزارت داخله افغانستان را به دست بگیرد.