بیست وسه سال ازپیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی افغانستان میگذرد. انقلابی که همه برای خدا و عزت مان فعالیت میکردیم. همه به برکت جهاد و اسلام برادر هم بودیم و یکدیگر را دوست داشتیم. محل و منزل پشتونها، مأمن هزاره ها بود و تاجیکها مثل اوزبیکها و ... مهربانترین مردمان! نصف نان مان را ربع می کردیم تا به همه برادران مان برسد. تا اینکه جهاد مان پیروز شد و ورشوی خودخواه را از کشورمان بیرون کردیم. همه انتظار داشتیم که افق های مان روشن و روشنتر خواهند شد، ولی صد افسوس که در امتحان بعدی ناکام شدیم!! خودخواهی های مان گل کرد و بی تجربگی ها باعث شد که دستان شوم شیطانها به سرنوشت مان دراز شود و عسل پیروزی جهاد برحق مردم افغانستان تبدیل به زَقوم جانکاه گردد. کابل به شهر ارواح تبدیل شد و بدتر از همه فاصله های بزرگی میان قومیت های ساکن در این کشور ایجاد گردید که در یک قدمی ملت شدن بودند. هنوز گرد و خاک جنگ های داخلی را از سرو صورت مان پاک نکرده بودیم که به قول بینظیر بوتو: محصول طرح انگلیس، مدیریت امریکا و پول سعودی(طالبان) ظهور کرد و هرچه دل شان خواست به نام "دین"  "اسلام" و "شریعت غرای محمدی"  با چماق و شلاق بر مردم خسته ی کشورم تحمیل کردند.

ناگهان غوغای برخواست که درقلب امن ترین شهر دنیا(نیویورک)حملات تِروریستی صورت گرفت؟! همین بود که ناتوی شیطان درصدد شناسایی عوامل آن بر آمدند وگفتند "این کاری کیبل به دستان افغانستانی بود" و در اندک زمانی  برفضای کشورم غریدند و فریاد زدند:آهای ما دوستان بین المللی شما هستیم وآمده ایم تا شما را از شر بی بندوبارهای عرب و چوپانان پاکستانی(طالبان) نجات دهیم. که آمدند و سیزده سال اسلحه های شان را آزمایش کردند، طالبان را به صورت نیمه جان رها نمودند و داعش را به وجود آوردند و رفتند. اکنون که چشم باز می کنیم می بنیم که ذلیل تر از گذشته:  حکومتی با دو سلطان و مردمی با دو میلیون معتاد!! و کشوری به شدت آسیب پذیر و بحرانی داریم.

اکنون باید به جرئت و صداقت بگوییم که در تمام این نابسامانی ها در درجه اول خود مقصر هستیم. 

به مناسبت هشت ثور-اردیبهشت سالروز پیروزی مجاهدین علیه شوروی سابق.